Studiereis naar Turkije 6-13 april 2008

Studiereis naar Turkije 6-13 april 2008.

Op zondagochtend zijn Gerda en ik om 01.00 uur vertrokken om onze beide roc collega’s van ICT op te halen voor de reis naar Düsseldorf. We waren al om 04.00 uur op het vliegveld, dus ruim een half uur voor de afgesproken tijd. Ook de reis naar Antalya verliep voorspoedig, we waren om 10.55 in Turkije. Het hotel was, modern, goed en aan de rand van de oude stad, met een moskee op de hoek en wij kunnen goed horen dat ze daar al om 5.30 uur beginnen en met luide stem. Na het inchecken hebben we met de hele groep (16 deelnemers van meerdere roc’s, deels uit welzijn, waaronder een uit Turkije afkomstige jongen en deels uit techniek) door de stad gelopen. Het weer was helaas nog niet mooi, dus ons eerste kopje Turkse thee (chay) werd genoten op een overdekt terras, met donder en bliksem als achtergrond. In de namiddag hadden we een korte bespreking over het programma en een diner in de stad. We waren bijna de enige gasten in het restaurant en de eigenaar had Turkse muziek beloofd. Na een korte poging was de cd speler echter niet tot verdere prestaties te bewegen dus geen muziek. Omdat toch muziek beloofd was kwam na enige tijd, toen we al vrijwel klaar waren met eten een twee mans band (gitaar en sas) en na langdurig stemmen begonnen zij de (melancholische Turkse volksmuziek te vertolken. Toen konden we dus niet weg. Uiteindelijk moesten we ook nog dansen….

Maandag, 7 april.
Om 09.00 uur hebben we een “practical introduction to the programme”door Antcev. Antcev is de organisatie die ons programma (mede) heeft samengesteld. Deze organisatie is non profit, seculier en heeft als doel: “modern education and culture”, geld komt van donaties en individuele leden, men organiseert projecten op gebied van democratie, training, ondersteunen van docenten, en betalen soms studiebeurzen voor studenten die dat zelf niet kunne betalen. Voordat we beginnen krijgen we eerst thee of koffie met iets erbij.
Vervolgens gaan we naar een primary school (de oudste van Antalya, hij stamt uit 1923. De school staat in een arme wijk van Antalya. In deze school wordt in twee groepen lesgegeven: een ochtendgroep en een middaggroep, anders heeft de school niet genoeg lokalen. De lessen zijn van 7.30 tot 17.50 uur. Op deze school lopen de meeste kinderen in uniform, maar een aantal ook niet: die kunnen dat niet betalen. Deze school heeft dus de gewone Turkse leerlingen afkomstig uit arme gezinnen, maar ook enkele Roma (zigeuners) waarvan er tamelijk veel in Turkije wonen. Wij zitten in de lerarenkamer, de docenten staan. Wat verteld wordt, wordt voor ons in het Engels vertaald, door Nilgün, de Antcev vertegenwoordiger die de hele week voor ons zorgt en met ons optrekt. De school is een gewone basisschool. Er zijn de groepsdocenten, maar daarnaast ook speciale docenten voor “English, religion, arts”. Er zijn 600 kinderen en 34 docenten. Ze willen ook steeds weten hoe dit soort zaken in Nederland geregeld is. De docenten zien er keurig gekleed uit. Er wordt van hen verwacht niet in spijkerbroek voor de klas te staan. Ervan uitgaande dat zij een voorbeeldfunctie hebben.
Daarna de Turkse les van een docent die Turks op een middelbare school les geeft. Een jonge hippe dame. Wij zitten in het lokaal waar de basisschoolkinderen ook les krijgen en gebruiken dezelfde materialen: de beamer laat een beige kameel zien, de tekst staat eronder en wij leren hoe je dat uitspreekt. We leren het alfabet (beetje anders dan in Nederland), de uitspraak van de letters, telwoorden, kleuren, enkele zelfstandige naamwoorden (vruchten, dieren en telwoorden) We schrijven allemaal als bezeten, maar het beklijft toch maar moeilijk, althans bij mij.
De lunch is in een restaurant, een straat verder. Het blijkt dat de eigenaar ook een “Antcev” lid is. Tijdens de lunch krijgen we lekkere rijst met vlees en daarnaast elke keer een keuze uit een grote hoeveelheid smakelijk klaargemaakte groenten. Desgewenst wordt de maaltijd afgesloten met baklava en thee. Laten in de week hoor ik van de eigenaar dat hij om zes uur begint, dat het personeel (3) om 8 uur komt, dat hij in de middag gedurende drie uur voor gasten open is en dan ongeveer 150 maaltijden verkoopt op 52 stoelen en dat hij om 18.00 uur naar huis gaat. Op zondag is hij vrij en supporter van Antalya Spor (volgend jaar naar de eerste divisie).
De middag wordt besteed aan Turkse les, maar nu in de vorm van rollenspellen. Het rollenspel was bedoeld om het kennismaken met het Turkse onderwijs (vlag en Atatürk verplicht in elk lokaal aanwezig, eind van de week het volkslied, gedicht met als inhoud: ik ben trots, ik ben Turks, in rijen de school binnen, kleding controleren (moet fatsoenlijk zijn enz. )en om de kennismaking met het Turkse gastgezin soepel te laten verlopen, dus veel Merhabe, günaydin enz. Ik mocht een stuk rollenspel doen met een collega. Zij had een boekje van internet met daarop zinnen die nog wel wat verder gingen dan: wil je met me uitgaan enz. Wij hebben toen dit rollenspel gedaan en de grap was eigenlijk dat alleen de Turkse jongen en onze docent begrepen waar dit rollenspel over ging; de Nederlanders verstonden dit niet. Door het gelach van beide begreep de groep wel dat het verder ging dan goedemorgen en wil je een kopje koffie.
We mogen nog een kijkje nemen bij de kinderen in de klas. De klas is een vrij kale ruimte met een zeer klein kastje waar wat materiaal inzit. Er staan schoolbanken uit de tijd van onze ouders. Vaak zitten ze er met zijn drieën in. Ze werken uit boeken die eruitzien als Nederlandse schoolboeken met veel plaatjes. Het Turks kan ik niet lezen. Als een kind iets zegt gaat hij staan. Ook bij binnenkomst van de docent staat iedereen op.
Na de les werden we opgehaald door onze “gastouders”. Ik werd opgehaald door een man en een vrouw met een dochtertje van vier jaar. Zij was nogal bang van mij (dat effect heb ik vaker op kleine kinderen). In de auto heb ik haar (Basjar) de meegebrachte chocolaatjes gegeven en dat hielp wel iets. De familie heeft een mooie, ruime flat aan de rand van de stad. Ze zeggen dat je in de winter na een uur rijden al kunt skiën. Er is ook een zoon van 16, ik slaap kennelijk in zijn kamer. Gelukkig spreekt de vrouw (architect met pensioen, in T kregen vrouwen al na 20 jaar werken een pensioen) wat meer Engels dan de man, maar de communicatie is evengoed niet gemakkelijk. Na de maaltijd zijn we met Basjak en een vriendin van de familie nog even langs de haven gelopen, thee gedronken en toen begreep ik dat dit gezin (gelukkig) vroeg naar bed gaat. Gerda zit in een gastgezin van een gepensioneerd kolonel. Zijn vrouw (51 jaar) medewerkster bij de nationale bank is ook gepensioneerd. Hun zoon heeft international betrekkingen gestudeerd en spreekt zeer goed Engels. De dochter werkt 6 dagen in de week voor een bank en neemt ‘’s avonds ook werk mee naar huis. Na het eten laat het gezin de highlights van Antalya zien.

Dinsdag 8 april.
Na het ontbijt in het Turkse gezin, om 09.00 uur present om ervaringen uit te wisselen. Er viel zeer veel te bespreken, de ervaringen waren divers. We bleken toch allemaal in de wat hoger opgeleidde kringen verkeerd te hebben en gezien het seculiere karakter van Antcev hadden we eigenlijk kunnen weten dat er geen streng Islamitische families tussen zouden zitten, eerder het omgekeerde. In bijna alle families is veel over politiek gepraat (Bush, de EG, het islamisme) en veel collega’s moesten net als ik op Google earth aanwijzen waar we woonden. We hadden als opdracht om in een rollenspel te laten zien hoe we denken dat de verhoudingen in een Turks gezin zijn. We hebben daar alle vooroordelen voorbij laten komen: de man die niets doet, de zoon die zijn zus commandeert. Later hebben de Turken zo’n zelfde rollenspel gedaan en dat bleek toch tamelijk goed overeen te komen. Toen moesten we het Nederlandse gezin spelen. Iemand had toen bedacht dat we dat dan ook maar aan alle vooroordelen moesten laten voldoen, en toen werd ik uitgenodigd om de homofiele vriend van onze Amsterdamse collega te spelen. Hilariteit. Lunch in hetzelfde restaurant, we krijgen er al routine in. We begrijpen inmiddels dat we een beetjes snel moeten eten en dan weer wegwezen, dus we hebben nog even tijd om lekker in het zonnetje op een bankje bij de bomen van de moskee te zitten.
In de middag moeten we snel een cv schrijven en dan worden 3 mensen uitgekozen om te solliciteren als docent Engels, in dienst van Antcev in Antalya. Tijdens de gesprekken wordt ons duidelijk dat je de baan alleen krijgt als je niet rookt, dat internationale ervaringen heel belangrijk worden gevonden dat aan elke sollicitant gevraagd wordt wat hij vindt van de toetreding van Turkije tot de EG, dat de lestaak 30 uur per week is en dat de voorbereiding daarop in de eigen tijd dient te gebeuren. En dit voor een salaris van 750 euro. Maar wordt gezegd we hebben het hele weekend vrij en dan zouden we bijv. bijles kunnen geven om ons salaris aan te vullen. De meeste Turken hebben meer dan een baan, zij hebben misschien in het algemeen ook meer ambitie dan wij.
We slapen weer bij onze foster parents. Ik ga met ze naar een huis op het strand, waar ze ook gewoond hebben en waarover ze nog steeds kunnen beschikken. Hoe dat kan heb ik niet kunnen achterhalen. Op het strand is het relaxt. We spelen wat met Basjar, de mans op zijn sas, de vrouw in de hangmat. Het is de laatste avond, dus er is uitgebreid gekookt, ook smakelijk, na het eten is er baklava en we wisselen foto’s en e-mail adressen uit. Lekker op tijd naar bed. Gerda gaat shoppen met het gezin en koopt o.a. Turkish delight voor de collega”s.

Woensdag 9 april.
‘s Ochtends ontbijt ik met Harun (de man) en omdat er een kalender hangt, ontdekken we dat onze jeugd veel parallellen kent: streng gelovig begonnen, godsdienst afgezworen, naar school, geen keuze kunnen maken, in militaire dienst, toch maar een opleiding afgemaakt en allebei pas op 28 jarige leeftijd begonnen met echt werk.) Nu blijkt ook dat hij gisteren niet gewerkt heeft (naar dokter voor schouder) en dat de moeder vandaag naar het ziekenhuis moet. (ik heb niet durven vragen waarvoor). Al met al was het dus toch leuk om bij deze mensen te logeren.
Vandaag staat de introductie van het Turkse onderwijs op het programma. Het blijkt een samenvatting te zijn van wat we in Nederland op papier gekregen hadden en wij hadden het gelezen, dat was jammer.
Daarna een presentatie van een consultancy bedrijf dat komt vertellen dat zij voor €400,- wel de begeleiders van Nederlandse leerlingen in Turkije willen zijn. Ze kennen natuurlijk de taal en cultuur enz. Ze vertellen ook ervaringen en een Belgische jongen die een jaar vrijwilligerswerk in een ziekenhuis heeft gedaan vertelt ook zijn ervaringen. De vooroordelen naar Nederlandse leerlingen zijn: ze zijn arrogant en verwend en 10 weken stage is niet genoeg. Toen hij begon vond hij het wel ontspannen, prettig en niet zo stressig, maar na zijn stage vindt hij dat het moeilijk is om afspraken te maken. Als je bijv. om 12.00 met iemand afspreekt is het altijd weer een verrassing of hij dan ook komt. En dat het soms nodeloos moeilijk is om dingen voor elkaar te krijgen. Hij vond dit natuurlijk zelf ook gewoon tweekanten van dezelfde medaille. Er gaat ook een map met stage aanbiedingen rond en een van onze collega’s ziet dat een van de functie-eisen voor “hotel staff”is: minder wegen dan 65 kg en langer zijn dan 165 cm. Als de consultant tips vraagt, kan ik toch niet nalaten te vertellen dat de constructie zoals Julia in Suriname heeft opgezet mij beter en goedkoper lijkt.
Na de lunch hebben we een “cultural event”. We gaan met de boot de zee op een stukje varen, wat drinken en een vorkje prikken. Lekker ontspannen dus. Het weer was minder: bewolkt en koud, maar het was wel heel gezellig. Veel gepraat, ook wel over het werk. Een heeft gezwommen. Daarna: lekker in bad in het hotel en (voor een keer) een beetje op tijd naar bed. Als het heet zou zijn geweest denk ik dat ik er geen foto’s van had durven laten zien…

Donderdag 10 april.
Vandaag gaan we in twee groepen bezoeken afleggen bij scholen en bedrijven.
De technische (meestal mannen) gaan naar bedrijven en scholen in hun branche. Ze hebben er 11 op hun lijstje staan, dus wij van welzijn denken dat we eerder klaar zijn. Niets is echter minder waar, want wij van welzijn (meestal vrouwen) gaan naar twee scholen voor beroepsonderwijs en naar “day-care centres” We hebben een eigen busje en beginnen bij een school die wat mij betreft heel erg leek op het MHNO dat wij eerst hadden: diverse beroepsopleidingen die bij elkaar in een goed gebouw zitten en van elkaars kwaliteiten profiteren. Leerlingen zijn tussen 14 en 18 jaar oud. We worden ontvangen (thee met…) door directrice en diverse medewerkers. Er zijn opleidingen voor:
• Food en beverages (vooral voor de hotel branche)
• Handicraft (hebben we niet gezien, maar ik meen dat het over textiel ging)
• Graphic and design
• Office and secretary: law and medical secretary
• Child care.
Door de school lopend zien we een drietal lokalen waar kinderen professioneel worden opgevangen. Het ziet er allemaal goed uit, de sfeer is ontspannen en niet overdreven gedisciplineerd. Wat mij betreft zou het een Nederlandse situatie kunnen zijn. In de middag krijgen de kinderen een warme maaltijd, bereid door de afdeling food and beverage. Dus: waar wij in Nederland over praten, doen ze daar gewoon. We zien ook nog het lokaal voor koken en serveren, daar zijn wel wat minder materialen dan in Nederland, maar de docent kent het internationale hotelwezen, men is serieus, maar toch ontspannen en het opdekken gaat precies zoals Gerda en ik het ook op school laten leren.
Daarna gaan we met het busje naar een day care centre. Alles ziet er splinternieuw uit. De computers (voor vierjarigen, o.a. voor Engelse les) zijn beter en nieuwer dan bij ons op school in de werkkamer en alles ziet er zeer schoon uit. (het gebouw wordt constant door een 2 vrouwen schoongemaakt. Sommige dingen vind ik overdreven: en beamer in elke ruimte, moet de trap nu ook al bekleed zijn met zacht materiaal, maar misschien moet het wel zo. Er is ook een theaterzaaltje. Een plaats kost € 250 per maand, en dat is veel. Ook buiten is er alles wat een kinderhart begeert. Er zijn stagiairs van de school waar we hiervoor waren. Als afsluiting natuurlijk drinken en zoete koekjes.




Vervolgens gaan we met ons busje naar een campus voor middelbaar onderwijs, waar we eerst een uitgebreide lunch krijgen tussen de (geüniformeerde) studenten van deze high school. De lunch is in buffetvorm en volgens mij hoeft menig sterrenhotel in Nederland zich niet te schamen voor dit buffet. En we hadden al zo’n trek! Na de lunch bezoeken we het day care centre op het campusterrein. Het lijkt ook heel erg op het vorige. Allemaal prachtig en nieuw. De kinderleidsters dragen allemaal lange rokken en hooggesloten blouses. Het lijkt op de zwarte kousen kerk van Nederland. Daarover een witte schortjas wat nogal steriel aandoet. De wijze van kleding heeft te maken met een wat strengere variant van de Islam. (geen hoofddoek). Wat opvalt, is dat de leidinggevende (toch van de universiteit) geen Engels spreekt (of durft te spreken?).
Vervolgens gaan we met ons busje de halve stad door en komen bij een nieuw schoolgebouw voor beroepsonderwijs. De school staat nu nog tussen de velden met artisjokken, maar wij denken dat dat zijn langste tijd gehad heeft. Er wordt trouwens overal heel veel gebouwd. We worden ontvangen door de directrice die de afstand tot haar gasten onderstreept door het enorme bureau en de Turkse vlag daarop. Zij durft ook geen Engels te spreken ondanks het feit dat ze 3 jaar in Engeland heeft gestudeerd. De school heeft geen problemen met het vinden van leerlingen: als er b.v. in de juwelenindustrie 25 stagiairs geplaatst kunnen worden, neemt de school ongeveer dat aantal deelnemer voor die richting aan. De school kan dus kiezen welke leerling zij wel en niet aanneemt en staat goed aangeschreven. Stagiairs krijgen vaak tijdens de stage het minimum loon en daarna een baan. Er wordt op school (in heel Turkije) veel aan cultuur gedaan. Tijdens de rondleiding (16.00 uur) zien we niet veel leerlingen meer. Wel in een computerlokaal, waar ze bezig zijn met een truc in Excel die ik nog nooit gezien had. Behalve door de directrice worden we bij de rondleiding begeleid door docenten. De docenten zien er allemaal uit alsof ze straks gaan trouwen (de mannen dan) heel erg keurig dus en ik ben blij dat in onze groep slechts een spijkerbroek aanwezig is. Voor Nederlandse begrippen zien we er ook heel netjes uit. Op iedere etage zit in de gang een leerling. Zij hebben o.a. als taak allerlei klusjes te doen voor de docenten van die etage. Wij Nederlandse docenten spreken hier onze verbazing over uit, maar dat wordt in Turkije toch anders gezien. Het geeft een gevoel van verantwoordelijkheid. Als wij langs lopen gaat deze leerling staan. Hoe langer wij in de gang blijven hoe langer de leerling blijft staan. De school is nieuw, misschien een beetje somber, maar ook na een gewone lesdag nog schoon. Als deze mensen ooit bij ons komen kijken laat ik ze zeker om 16.00 uur geen ROC gebouw van binnen zien. Na de tweede keer thee en een bordje met gebakjes mogen we weer weg voor het laatste bezoek waar we eigenlijk om 15.00 uur al hadden moeten zijn. Wat ook opvalt op de scholen zijn de grote foto’s van leerlingen die in de hal hangen.
Dit heeft te maken met de beste leerling van het jaar.
Het laatst day-care centre is moeilijker te vinden, maar we zijn er toch om 18.00 uur. Dit is anders. Het is geen nieuw gebouw, niet zo steriel, maar de mensen lijken ook veel warmer. Zij werken vanuit de visie van 3 pedagogen. Regggio Emilio, Montesorie en de derde weet ik niet meer. Er zijn gelukkig nog enkele kinderen, dus men hoefde niet alleen op ons te wachten. Buiten in de tuin worden met de kinderen boompjes gekweekt die dan een keer per jaar min of meer ritueel worden geplant. Na de rondleiding nog een hele tafel met thee en zelfgemaakt lekkers, dus anders dan verwacht zijn wij later (per taxi á € 0,50 p.p.) weer bij ons hotel.
De jongens van techniek hadden vergelijkbare ervaringen, met verschillen. Als je in Turkije een paar golfplaten over twee muren legt en daaronder iets doet, heb je een bedrijf. De veiligheidsregels lijken niet te bestaan. Later wordt ons verteld dat de regels wel bestaan, maar dat de Turken er van uitgaan dat hen niets overkomt.(Allah zorgt voor ze??) Wat voor hen inhoudt dat ze zich niet aan de regels hoeven te houden. Vanuit het gebouw waar wij normaal zitten hadden we al een keer gezien wat de manier van stukadoren van een buitenmuur is: zonder helm op een langzaam heen en weer gaande steiger, zonder planken erop, dus gewoon op de stalen buizen op vier hoog.
Even opfrissen en dan toch maar weer uit eten.

Vrijdag 11 april: terugkijken
We beginnen om 09.00 uur met een lijst te maken met “does en dont’s
Hier is de lijst, eerst de “does”
• We moeten toch de schoolregels beter handhaven
• Investeren in contact met ouders van allochtone kinderen ( dit doen de Turkse docenten ook)
• Meer tijd en aandacht voor kinderen die extra zorg nodig hebben
• Volgend jaar naar Marokko
• Gevoel geven dat fouten gemaakt mogen worden
• Stoppen met pamperen, regels toepassen
• In onze klassen ook meer gastvrijheid
• In Turkije: handen geven, schoenen uit als je een huis binnen gaat, houdt rekening met de hiërarchie, let op de dresscode

Dont’s.
• Generaliseren: kies de individuele benadering.
• Onderschat problemen en moeilijkheden die Turken in Nederland tegenkomen
• Stuur leerlingen op stage in de bouw in Turkije
• Weiger eten en drinken, neem desnoods een beetje
• Haasten
• Werk met strakke tijdschema’s.
We zijn het eens over de volgende punten:
• Het was een interessant programma,
• we hebben veel verschillende dingen gedaan en gezien.
• Het programma was ook heel vol, je had weinig tijd voor jezelf.
• De Turkse les was leuk, je merkt nu dat het verwerven van taal (op latere leeftijd) toch door docenten wordt onderschat.
• Het was leuk om in een gezin te logeren, maar we realiseren ons dat het beeld niet compleet is: waar we zaten is geen doorsnee Turks gezin.

Het commentaar van Antcev:
• jullie waren een fantastische groep,
• men gaat onze opmerkingen meenemen bij het samenstellen van het programma voor de volgende uitwisseling,
• we hebben een rijke school en een arme school laten zien
• Turkije is moeilijk te begrijpen: er zijn vel culturen en zelfs talen
• Hopen in contact te blijven
• Jullie zijn nooit meer de docenten die jullie waren
• Blij om met de Nederlandse organisatie te werken
• Willen eventueel voor stagiairs (niet in bouw, wel bij welzijn) bemiddelen in het leggen van contacten

Daarna: eerst even lunchen, we lopen over de markt: prachtige plaatjes, alles is even vers, er wordt veel aangeschaft. In de middag naar de hamman (buiten het programma en voor eigen rekening). Ik ben met de mannen en de reflectie levert op dat we toch niet meer de jonge goden zijn die we tien jaar geleden zeker nog wel waren. De vrouwen krijgen dezelfde schrob en poetsbeurt als de mannen. Na afloop bewonderen we elkaars zachte huid en lijken we weer voor 1 avond 10 jaar jonger.




Tenslotte hebben we tot diep in de nacht een diner samen met sommige gastouders en met de mensen van Antcev. Hier komen we tot de ontdekking dat de vrouw die tijdens het sollicitatiegesprek zo streng was op het roken zelf een sigaret op stak: joelen was het gevolg. De Turkse (live) zangeres kon ik niet verstaan, maar zij vertolkte m.i. wel het overheersende gevoel: jammer dat het voorbij is. Er wordt verteld dat de Turkse teksten bijna altijd over ellende en verdriet gaan. De Turken zingen allemaal mee met de droevige tekst en maken ondertussen vrolijke gebaren.

Zaterdag 12 april.
Vrij. Dus, wat gaan we doen? Dat is heel moeilijk met docenten, want iedereen heeft een wil, maar is niet in staat die duidelijk te uiten. We hadden al bedacht dat we nu wel eens de toerist wilden uithangen, dus besloten met wie dat wilde naar de waterval te gaan, daarna naar het Archeologisch museum en daarna nog naar het strand. Met de dolmüs naar de watervallen: 50 cent voor 45 minuten bus. Tussen de normale Turken. Mooi bij de watervallen (zie de foto’s op Q), we maken foto’s. Onze collega Ans is vandaag met haar gastouders een dagje picknicken. We komen ze tegen bij de watervallen! We nemen als lunch een ‘pannenkoek” met kaas of groente-invulling en een kopje thee. Bij het afrekenen blijkt de man van het gezin van Ans alles al te hebben betaald. (Hij was ook de man van het restaurant waar we tussen de middag vaak hebben geluncht.)
Daarna met de bus naar museum en strand. Gerda gaat naar het museum, ik naar het strand. Uiteindelijk wandelen we terug, eten ’s avonds met de meeste leden van de groep en gaan laat naar bed.

Zondag 13 april.
Al tijdens de voorbespreking van het programma was er gevraagd naar mogelijkheden om iets meer van het platteland te zien. Onze deelnemers komen immers niet uit de moderne stad, maar vaak uit het binnenland. De mensen van Antcev wilden dat wel. Dus op zondagochtend stond daar weer het busje. We konden vrijwillig mee, iedereen was mee! Na een uurtje rijden (nog even iemand ophalen) zijn we buiten de stad, vlak bij de bergen. Hier is op zondag de boerenmarkt. Hier zien we ook de geslachte schapen in hun geheel in de koelvitrine hangen. We kopen wat (sieraden natuurlijk) maar ook aardbeien en sinaasappelsap: bijna gratis. We worden tenslotte nog uitgenodigd voor een picknick: we gaan in open houten huisjes op palen en eten weer een pannenkoek als gisteren met wat tomaten en groenten en natuurlijk thee. Ik zit in het huisje waar ook de vrouw zit die zelf een day care centre is begonnen met haar dochter. Zij spreekt Frans, haar dochter Engels, dus we praten in alle talen die we kennen. Leuk en gezellig. Deze keer betalen we de lunch zelf en ook voor onze begeleiders. We moeten pp wel € 3,00 afrekenen. Vervolgens is er nog tijd voor een wandeling. In het hotel trekken we in de lobby allemaal wat frisse kleren aan om naar huis te gaan. Het busje brengt ons naar het vliegtuig. Hier wordt afscheid genomen van Nilgün (3x zoenen). We wachten, praten, landen om 1025 in Düsseldorf en zijn 0m 14.00 uur in Amsterdam. De Turkse wolk zal nog wel enige tijd om ons heen hangen…

Gerda, Thijs
Foto’s staan op : Q/team1/foto’s/ Turkije